Disiplinlerarası Dil ve Kültür Çalışmaları

Oyunlarla ve Etkinliklerle Arapça Öğretimi Üzerine Bir İnceleme

SUDE ÇIRAK — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

Oyunlarla ve Etkinliklerle Arapça Öğretimi, Arapça öğretiminde oyun ve etkinlik temelli, öğrenci merkezli bir yaklaşımı benimseyen; kuramsal temelleri sınıf içi uygulamalarla destekleyen kapsamlı bir eserdir. Yapılandırmacı ve iletişimsel öğretim anlayışı doğrultusunda hazırlanan kitap, oyun kavramını pedagojik boyutlarıyla ele almakta; planlama, uygulama ve değerlendirme süreçlerine ilişkin somut örneklerle dört temel dil becerisinin bütüncül biçimde geliştirilmesini hedefleyen pratik ve esnek bir öğretim rehberi sunmaktadır.

“Memnu Arapça: Yasaklı Kelime Oyunu” Üzerine Bir İnceleme

İsmail Öztürk — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Arapça Öğretmenliği Bölümü öğrencileri Emrah Dilek ve Mahmut Kalkan tarafından geliştirilen Memnu Arapça: Yasaklı Kelime Oyunu, Arapça öğretiminde kullanılmak üzere tasarlanmış yenilikçi ve eğitsel bir kelime oyunudur. Toplam 144 önlü arkalı kelime kartı ve bir kullanım kılavuzundan oluşan oyun, grup temelli öğretim yaklaşımıyla iletişim, iş birliği, problem çözme ve konuşma becerilerini desteklemeyi amaçlamakta; ortaokul ve lise düzeyine uygun B1 seviyesindeki içeriğiyle Arapça öğrenme sürecini hem eğlenceli hem de etkili hâle getirmeyi hedeflemektedir.

M. Fatih Köksal’ın “Fuzûlî Leylâ vü Mecnûn’u Ne Zaman ve Neden Yazdı?” Başlıklı Makalesinin Usul Açısından Öğrettikleri

Sema LEVENT — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

Klasik Türk edebiyatı on üçüncü yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıla kadar varlığını devam ettiren, Fars edebiyatı etkisinde gelişerek yaklaşık altı asırlık bir zamanı kapsayan dönemdir. Altı yüz yıllık estetik zevkin yazıya dökülmüş hâli olan bu dönem için belirli edebiyat teorilerinden bahsetmek mümkün değildir. Çünkü şekilden muhtevaya çoğu şey Fars edebiyatından alınarak “sorgusuz, sualsiz” benimsenmiş ve uygulanmıştır. Bu sebeple bu dönem eserlerini incelerken belirli şablonlardan bahsetmek, belirli metot geliştirmek mümkün değildir. Her eser ayrı bir özgünlüğe ve değere sahiptir. Araştırmacıya düşen metni inceledikten sonra onun barındırdığı malzemeye uygun olan yöntemi belirleyerek harekete geçmektir. Eski Türk edebiyatında zamanla oluşacak olan bu usul belirli yöntemlerin geliştirilerek metinlere uygulanmasını sağlayacak böylece bu metinlerin anlaşılmasını kolaylaştıracaktır. M. Fatih Köksal’ın bu makalesi gerek ele aldığı konu gerekse kullandığı metot açısından yol gösterici niteliktedir. Bu sebeple makale hem tanıtım hem de klasik edebiyatta usul açısından incelenerek çalışmanın önemine vurgu yapılacaktır.

Phonologically Conditioned Allomorphy in the Bamanankan Past Tense Morpheme /ra/

Moussa SOUGOULE — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

This study examines the allomorphic variation of the past tense morpheme /-ra/ in Bamanankan, a Mande language of the Niger-Congo family spoken predominantly in Mali, Burkina Faso, and Côte d’Ivoire. The primary objective of the study is to identify the range of past tense allomorphs in Bamanankan and to determine the phonological conditions governing their distribution. The data were collected through a mixed-method approach combining native speaker elicitation with corpus-based analysis, ensuring both controlled and naturally occurring linguistic evidence. A dataset consisting of 100 verbs was analyzed to assess the interaction between segmental phonology and past tense marking. The findings indicate that the Bamanankan past tense morpheme displays three distinct allomorphs: -ra, -na, and -la. The selection of these allomorphs is shown to be systematically conditioned by the phonological properties of the preceding segment. Specifically, -na occurs following nasal sounds, while -la appears after certain consonants, including r, t, w, c, and l. In contrast, -ra is realized after consonants such as s, b, f, y, j, g, and k. Furthermore, -ra can be considered the default or underlying form of the past tense morpheme due to its broader distribution and higher frequency across phonological environments. These results contribute to the description of Bamanankan morphophonology and offer insights into phonologically conditioned allomorphy within Mande languages more generally.

Ev Emeği ve Görünmez İşçilik Bağlamında Tahsin Yücel’in Kumru ile Kumru Romanının Değerlendirilmesi

Neslihan Ocak — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

Bu çalışma, erkek/kadın hiyerarşisinin dışında, kadın öznesinin hemcinsleriyle kurduğu hegemonik ilişkinin sınır ve alanlarına odaklanmaktadır. Bu odaklanma, feminist kuram çerçevesinde toplumsal cinsiyet kodları özelinde gerçekleştirilmektedir. Çalışma, ev, aile ve kadın kavramları üzerinden sosyolojik kodların feminist perspektif göz önüne alınarak açıklanma çabasının bir sonucudur. Tahsin Yücel’in “Kumru ile Kumru” adlı eserinden hareketle özne, iktidar, kimlik bağlamında sosyal statüler ve çevre kurguları incelenmiştir. Temizlik işçisi olarak çalışan Kumru ile temizliğe gittiği orta sınıf kadınların ilişkilerini belirleyen ve farklılıkları açığa çıkaran nedenler romandaki ilişkilerden hareketle ele alınmıştır. Kadınlık kurguları, erkek/kadın ikilemini oluşturduğu gibi kendisini diğeri üzerinden tanımlamakta ve söylem pratikleri üretmektedir. Dolayısıyla ortaya çıkan farklılık iktidar odaklarını işaret etmektedir. İktidar, çevrenin konumlanışına göre yeni söylem pratiklerine dönüşmektedir. Ev işi ve el emeği ürünlerinin görünmezliği bu pratiklerin iktidar kurgularında gizlenmektedir. Sonuç olarak, romandaki Kumru karakterinden yola çıkarak iktidar odakları ve Kumru’nun var olma, kendini gerçekleştirme süreci değerlendirilmiştir. İşçi sınıfının ve orta sınıfın sınırlarında gezinen Kumru’nun iktidar söylemlerini aşamaması ve durumu anlamlandıramaması roman boyunca işlenmiştir. Bu sınırları oluşturan hiyerarşik ilişkiler incelenmeye çalışılmıştır.

Psychological Trauma and Identity Redefinition of Terrorism Victims in Mali: Individual and Community Impacts

KOITA Mahamadou Karamoko Kahiraba — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

This study aims to examine the processes of psychological trauma and identity reconstruction experienced by victims of terrorism in Mali, a country that has been exposed to armed insurgency and pervasive violence for more than a decade. Although terrorist violence is widely associated with adverse mental health outcomes such as post-traumatic stress disorder, depression, and anxiety, the specific manifestations of these effects within the Malian context remain insufficiently explored in the empirical literature. Grounded in psychological trauma theory (Herman, 1997) and social identity theory (Tajfel & Turner, 1986), the study employs a mixed-methods research design that integrates quantitative and qualitative data collection techniques. Quantitative data were obtained from 200 participants through survey instruments, including the Post-Traumatic Stress Disorder Checklist and the Identity Disturbance Questionnaire. In addition, in-depth interviews were conducted with 30 survivors of terrorist violence and focus group discussions were held with 10 community leaders. The findings indicate that 85% of participants exhibited symptoms consistent with post-traumatic stress disorder, while 70% reported a pronounced sense of disconnection from their prior individual and social identities. Qualitative analyses further reveal the emergence of community-level resilience and collective coping strategies; notably, 80% of community leaders reported an increase in communal gatherings aimed at mutual support and solidarity. Nevertheless, access to mental health services remains severely constrained due to structural and institutional limitations. Overall, the study highlights the multidimensional psychological and social consequences of terrorism in Mali and underscores the urgent need for comprehensive and sustainable interventions that encompass both individual-level psychosocial support and community-based mental health policies.

Crisis Réinventer la résilience culturelle au Mali: l’héritage intellectuel d’Ahmad Baba al-Timbukti et la radicalisation des jeunes dans le contexte de la crise sécuritaire de Tombouctou

Ahmadou TOURE — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

Depuis 2012, le Mali, et plus particulièrement la ville de Tombouctou, est confronté à une crise sécuritaire durable marquée par l’expansion de groupes armés djihadistes et par des stratégies de radicalisation ciblant principalement les jeunes. Cette situation s’est accompagnée d’un affaiblissement progressif de la tradition islamique malikite et de la destruction du patrimoine intellectuel fondé sur les manuscrits, historiquement central dans la vie religieuse et sociale locale. Cet article soutient que l’érosion des savoirs religieux et culturels endogènes a accru la vulnérabilité des jeunes aux discours extrémistes, tandis que la réhabilitation de la pensée islamique classique d’Afrique de l’Ouest peut constituer une réponse culturellement située à la radicalisation. L’étude se concentre sur l’œuvre d’Ahmad Baba al-Timbukti (1556–1627), en particulier son traité Miʿrāj al-suʿūd, afin d’analyser la manière dont la jurisprudence et le discours savant malikites ont historiquement structuré l’autorité religieuse, les normes éthiques et la cohésion sociale dans l’espace sahélien. Sur le plan méthodologique, la recherche combine une analyse historique et textuelle des manuscrits avec des approches participatives, incluant la numérisation de textes sélectionnés, des dispositifs d’éducation non formelle destinés aux jeunes et l’organisation de forums communautaires. Les résultats indiquent un lien clair entre dépossession culturelle et ouverture aux idéologies radicales. À l’inverse, la réintroduction de l’héritage d’Ahmad Baba renforce l’appartenance culturelle, favorise une lecture critique du religieux et limite l’attrait des interprétations extrémistes. L’étude conclut que le patrimoine intellectuel de Tombouctou constitue une ressource active pour la sécurité, l’identité sociale et la résilience collective dans le Sahel contemporain régional.

A Postcolonial Analysis of Mariama Bâ’s So Long a Letter

DR ALI TIMBINE — Tue, 30 Dec 2025 00:00:00 +0300

This article offers a postcolonial reading of Mariama Bâ’s So Long a Letter, situating the novel within the broader landscape of modern African literature and postcolonial critique. Rather than providing a thematic inventory, the study examines how the narrative articulates an African-centered worldview through the interrelated issues of polygamy, religion, and female friendship. These themes are approached as social structures and discursive sites through which gendered power relations, cultural continuity, and postcolonial transformation are negotiated in Senegalese society. Focusing primarily on the epistolary voice of Ramatoulaye and her dialogic relationship with Aissatou, the analysis explores how personal correspondence becomes a narrative strategy for political reflection, ethical questioning, and female self-representation. Polygamy is examined not merely as a cultural practice but as a contested institution shaped by colonial legacies, patriarchal authority, and individual agency. Religion, particularly Islam, is analyzed in its dual function as both a source of moral grounding and a framework susceptible to patriarchal reinterpretation. Female friendship emerges as a counter-discourse that enables solidarity, resistance, and alternative forms of social belonging beyond marital and familial constraints. Methodologically, the article employs close textual analysis informed by postcolonial theory and African feminist criticism to demonstrate Mariama Bâ’s critical engagement with practices often treated as cultural taboos. The novel’s character network—including figures such as Modou Fall, Mawdo Bâ, Aunty Nabou, and Binetou—is read as a narrative constellation through which competing visions of tradition, modernity, and gender roles are articulated. The study argues that So Long a Letter functions as a reflective space in which postcolonial subjectivity, female agency, and ethical modernity are negotiated. By foregrounding women’s voices and relational bonds, Mariama Bâ contributes a nuanced critique of postcolonial African society that remains central to contemporary debates on gender, culture, and social change.